หยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง เป็นอย่างไร ?



หยุดในหยุด กลางของหยุด กลางของกลาง เป็นอย่างไร ?


ตอบ:

ถามมาว่าหยุดในหยุดเป็นอย่างไร   และก็หยุดในหยุด กลางของหยุด  กลางของกลางน่ะ เป็นอย่างไร 

ผู้ถามนี้แสดงว่าไม่ได้ปฏิบัติตาม  ฟังแล้วไม่ได้ปฏิบัติตามจะไม่เข้าใจซึ้ง   โปรดทราบด้วยว่า เมื่อฟังแล้วต้องปฏิบัติตามด้วย

เมื่อเริ่มแรก ที่ใจจะหยุดน่ะ   ใจมันหยุดเองไม่ได้   ต้องอาศัยนึกเอาก่อน   เพื่อให้ “ความเห็น(ด้วยใจ)”  แล้วก็ “ความจำ”  “ความคิด”  “ความรู้”   มารวมหยุดอยู่ในดวงแก้วที่เราใช้เป็นบริกรรมนิมิต   ให้มารวมหยุดเป็นจุดเดียวกัน

ให้พึงเข้าใจว่า  เห็นอยู่ที่ไหน ใจอยู่ที่นั่น    เพราะฉะนั้นการที่ให้ใจนึกอยู่ที่ศูนย์กลางกาย เป็นดวงแก้วกลมใส ก็แปลว่าเป็นอุบายวิธีให้ใจมารวมอยู่ในดวงแก้วอันเป็นบริกรรมนิมิตนั้น  

แต่พอใจรวมเดี๋ยวเดียวมันจืดจางไปแล้ว  ก็เลยมีงานให้ใจทำเพิ่มอีกโสดหนึ่ง   คือบริกรรมภาวนาว่า “สัมมาอรหังๆ”   จี้เข้าไปที่กลางของกลางดวงแก้วกลมใสนั่นแหละ

“กลางของกลาง” คืออย่างไร ?   ศูนย์กลางดวง ศูนย์กลางกาย  เป็นจุดเล็กใสประมาณเท่าเมล็ดโพธิ์เมล็ดไทร    เรานึกให้เห็นไว้    นึกเห็นอยู่ตรงนั้น ใจมันก็จะหยุดอยู่ตรงนั้น   เห็นกลางจุดเล็กใส    ตรงศูนย์กลางนั้นเรียกว่า “กลางของกลาง”   เมื่อหยุดนิ่งถูกส่วน ศูนย์กลางขยายออก    ดวงใหม่เกิดขึ้น   แล้วก็หยุดนิ่งไปกลางของกลางดวงใหม่  หยุดในหยุด กลางของหยุด  ไม่ถอนออกมา (จากสมาธิ)   หยุดนิ่งไปเรื่อยๆ  เรียกว่า “หยุดในหยุด กลางของหยุด”

ตอนแรก ใจนึกเอา  เข้าไปเห็นศูนย์กลาง    แต่พอใจหยุดจริงๆ แล้ว   มันเข้าไปสู่ศูนย์กลางของกลาง  เหมือนมีแรงดึงดูด ปรากฏเป็นเอง

เพราะฉะนั้น  คำว่า “หยุด” นั้น  เริ่มแรก มีอุบายวิธีให้นึกเห็นจุดเล็กใส ที่ศูนย์กลางดวง ศูนย์กลางกาย   เพื่อช่วยให้ใจมันหยุดจริงๆ     ทีนี้ พอใจมารวมหยุดเป็นจุดเดียวจริงๆ เป็นธรรมชาติแล้ว ก็หยุดเองแหละ    เข้ากลางของกลาง  เห็นดวงใหม่ก็หยุดนิ่งไปกลางดวงใหม่  เห็นดวงใหม่ก็เข้ากลางของกลางดวงใหม่   เข้ากลางของกลางศูนย์กลางนะ    มันจะเข้าไปเอง  เข้าไปหยุดนิ่ง  ไปจนถึงดวงที่ใสละเอียดที่สุด   ศูนย์กลางขยายออก   กายในกาย ก็ปรากฏ