เมื่อฝึกสมาธิ ถึงจุดที่รู้สึกเบาสบาย จะเกิดความรู้สึกว่าหายใจไม่ออก



ในขณะนั่งสมาธิ เมื่อจิตเข้าถึงจุดที่ทำให้ตัวเรารู้สึกเบาสบาย จะเกิดความรู้สึกว่าหายใจไม่ออก รู้สึกว่าลมหายใจเบามาก ไม่ทราบว่า ปฏิบัติถูกวิธีหรือไม่ ? และมีวิธีแก้ไขอย่างไร ?


ตอบ:

ขณะที่จิตกำลังจะสงบได้ที่นั้น  ลมหายใจจะค่อยๆ ละเอียด ค่อยๆ แผ่วไป  จนเหมือนกับว่าไม่ได้หายใจ  แต่ความจริงยังมี "ปราณ"  คือลมละเอียดหล่อเลี้ยงอยู่ภายในร่างกายอยู่เป็นอย่างดี  (อย่างโยคี ฤๅษี ที่อินเดีย เข้าฌานสมาธิ โดยไม่หายใจเลย  บางคนก็เอาศีรษะฝังอยู่ในดิน  ก็อยู่ได้หลายๆ ชั่วโมง ไม่ตาย  ก็ด้วยเหตุผลเดียวกัน)

เมื่อถึงจุดนี้  บางท่านก็ "ถอนจิตออก" มาจากศูนย์กลางกาย  มาเกาะที่ร่างกายภายนอก  แล้วรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่ได้หายใจ จึงถอนจากสมาธิเพราะกลัวตายก็มี   พยายามหายใจให้แรงขึ้น ทำให้จิตเคลื่อนจากสมาธิก็มี

เพราะฉะนั้น  ในเบื้องต้นโยมปฏิบัติมาถูกทางแล้ว  จิตเริ่มสงบแล้ว แต่พยายามให้ใจหยุดนิ่งที่จุดเล็กใสกลางดวงใสที่ศูนย์กลางกายตลอด และปล่อยวางสิ่งต่างๆ รวมทั้งสังขารร่างกาย (ที่ยึดกันว่าเป็น) ของเราเสียทั้งหมด  เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นของหยาบ การจะเข้าถึงธรรมชาติละเอียดภายในนั้น  ต้องละวางของหยาบภายนอกได้  (อย่างน้อยที่สุดก็คือในขณะที่นั่งสมาธิอยู่นั้น)

ดังเช่น เมื่อเห็นดวงใสแจ่มปรากฏขึ้นแล้ว ใจก็หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางดวงนั้น  ไม่ช้าศูนย์กลางดวงนั้นจะขยายออก  ดวงใหม่ต่อๆ ไปจะปรากฏขึ้นอีก 

แล้วจะเห็นกายมนุษย์ละเอียดปรากฏขึ้นมา ก็ต้องปล่อยวางหรือ "ละ"  ความรู้สึกอันเนื่องด้วยกายมนุษย์หยาบ  สวมความรู้สึกเข้าไปเป็นกายมนุษย์ละเอียดที่เห็นนั้น (เรียกว่า ดับหยาบไปหาละเอียด)  ใจหยุดนิ่งศูนย์กลางกายนั้น จะเห็นดวงในดวงผุดขึ้นมา 

แล้วจะเห็นกายละเอียดๆ กว่าเดิม ปรากฏขึ้นมาอีก  เราก็ดับหยาบไปหาละเอียดต่อไปอีก จนถึงธรรมกาย

อ่านเพิ่มเติม ที่ "เคยได้ยินเขาพูดว่า นั่งสมาธินานๆ จะหมดลมหายใจไปเฉยๆ จะจริงหรือเปล่า ?"