ร้อยคำธรรมกวี

......

	คลี่ขาวพราวพร่างอยู่กลางฟ้า เลื่องลือชื่อเมฆาคลุมฟ้าได้ ฟ้าจันทร์ตะวันดาวที่พราวพราย เมฆใหญ่แผ่กั้นพลันหมองมัว ดวงจิตสถิตย์สัตว์ชาติผ่องใส กิเลสเหตุทุกข์ให้ใจสลัว ครอบงำเห็น-จำ-คิด-รู้หมองมัว อวิชชาพาชั่วทั่วสกล วิชชาสัมมาเห็นเป็นประเสริฐ ปัญญาญาณฌานเลิศเกิดมรรคผล วิปัสสนาพาเห็นมิเป็นตน วิมุตติหลุดพ้นอวิชชา..
	กิตติ

ทางนี้สีขาว

	ศีล ๘ วัตถุ นุ่งขาว มีสติ	อยู่กลด บำเรอ ห่มขาว เย็นได้	เพื่อลด เว้นได้ กายเบา ยิ้มได้	ฟุ้งเฟ้อ ใจใส ฝึกใจ ด้วยใจดี
..ปรัชญาเศรษฐ์..

เวลา

	มีเอ๋ย  มีอยู่ ยี่สิบสี่ชั่วโมงในวันหนึ่ง ต่างมุ่งงานหลายหลากกันเอ็ดอึง ไม่อาจทำสิ่งซึ่งสุดสำคัญ แม้หากเพียงสิบนาทีไม่มีให้ เพื่อทำใจให้สงบพบสุขสันติ์ ปล่อยชีวิตชุลมุนวุ่นทั้งวัน ไฉนจักมีวันถึงธรรมกาย.
	ป.ระฆังสมบูรณ์

ต้นไม้

	ต้นเอ๋ย  ต้นไม้ ลำต้นเจ้าสูงใหญ่กิ่งใบหนา เดิมเจ้าเป็นพืชน้อยค่อยวัฒนา จากภาคพื้นพสุธาแผ่กว้างไป สารพันสิ่งสร้างสรรค์อันไพจิตร แรกเริ่มคิดจากดวงจิตสว่างไสว ดุจดังเช่นสถาบันฯ อันอำไพ ก่อประโยชน์ยิ่งใหญ่แก่พุทธิชน.
	ป.ระฆังสมบูรณ์

สุขใจ

	สุขเอ๋ย  สุขใจ สุขเพราะได้ทำดีมีกุศล ทำประโยชน์ส่วนรวมร่วมกมล เสียสละส่วนตนด้วยเต็มใจ เพราะเห็นแก่คุณธรรมอันล้ำเลิศ เราชูเชิดความดีที่ยิ่งใหญ่ ไม่คิดเห็นแก่ตัวมัวชิงชัย มาร่วมใจสร้างสถาบันฯ ร่วมกันเอย.
	ป.ระฆังสมบูรณ์

...เชิญส่งผลงานมาร่วมได้...