ประวัติก่อนบวช

พระเดชพระคุณ พระราชพรหมเถร องค์ปัจจุบัน   มีนามเดิมว่า วีระ  อุตตรนที  และในภาษาญี่ปุ่นว่า คูนิโอ คาวาคิตะ     บิดาท่านเป็นชาวญี่ปุ่นนามว่า เอดะ คาวากิตะ   มารดาท่านเป็นชาวไทยนามว่า นางสน อุตตรนที    ท่านเกิดเมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๖๒  ที่ข้างวัดมอญ  ตำบลท่าข้าม  อำเภอบางขุนเทียน  จังหวัดธนบุรี   มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ล้วนเป็นชาย ๔ คน   ท่านเป็นบุตรคนที่ ๒ 

การศึกษาเมื่อเยาว์วัย

ครอบครัวของเด็กชายวีระ อยู่ที่บางขุนเทียนได้ไม่นานนัก   ก็ย้ายไปอยู่สี่พระยา   เมื่อเจริญวัยเข้าเกณฑ์การเรียน  บิดามารดาก็ส่งไปเข้าเรียนในโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นของสมาคมญี่ปุ่นในประเทศไทย    เรียนอยู่ได้ ๖ ปี   จนถึงปี พ.ศ.๒๔๗๔ ก็เรียนจบชั้นประถมปีที่ ๖ ของโรงเรียน    มีความสามารถอ่าน เขียน และพูดภาษาญี่ปุ่นได้ดี ด้วยความขยันหมั่นเพียรมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่มีอุปสรรคใดๆ     ต่อจากนั้นก็ได้เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑   จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖  เมื่อปี พ.ศ.๒๔๘๑  ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย   และเข้าเรียนต่อเตรียมปริญญาธรรมศาสตร์ รุ่นที่ ๒  จนถึง พ.ศ.๒๔๘๓     จากนั้นจึงเข้าเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เรียนในสาขานิติศาสตร์  สอบได้ที่ ๑  ใน พ.ศ.๒๔๘๔  ขณะเรียนอยู่นั้นก็ได้ทำงานไปด้วยในสถานทูตญี่ปุ่น    

แต่ชีวิตการศึกษาในมหาวิทยาลัยของคฤหัสถ์วีระ ต้องยุติลงภายหลังจากขึ้นปีการศึกษาที่ ๒  เมื่อประเทศสหรัฐอเมริกาประกาศสงครามกับประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ ๘ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๘๔ อันเป็นการเริ่มสงครามโลกครั้งที่ ๒  ในภูมิภาคเอเชียบูรพา 

การอาชีพ

เมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลงแล้ว  คฤหัสถ์วีระไม่ได้กลับเข้าไปศึกษาต่อ    แต่ได้ช่วยบิดามารดาประกอบอาชีพค้าขาย   สั่งและส่งสินค้าเข้าและออกจากประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่น    ด้วยความขยันขันแข็ง เอาใจใส่ในหน้าที่  การค้าขายจึงเจริญขึ้นเป็นลำดับ  ในระยะเวลาประมาณ ๑๐ ปีนั้น 

พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ

ครั้งที่ คฤหัสถ์วีระจะได้พบหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น เป็นปี พ.ศ.๒๔๙๖   ขณะนั้นอายุได้ ๓๔ ปี    วันหนึ่งได้ขึ้นรถเมล์สายตลาดพลู   นั่งไปเพลินๆ   ไม่ได้มีจุดหมาย   และได้ปรารภกับตนเองว่า “ในชีวิตนี้คนเราต้องการอะไรกัน”   คำตอบคือ “ความสุข”     ก็แล้วความสุขนั้นคืออย่างไร   จะให้มีจะให้รู้เห็นเป็นได้อย่างไร    ปรารภอยู่ดังนั้น รถเมล์ก็วิ่งมาถึงตลาดพลู ที่นั่นคฤหัสถ์วีระได้ลงเรือจ้างที่แล่นไปตามคลองบางกอกน้อย   เรือจ้างคิดว่า คฤหัสถ์วีระจะไปรับพระของขวัญของหลวงพ่อที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จึงได้พาขึ้นท่าเรือที่เรียกกันว่า ท่าไฟไหม้  ข้างวัดปากน้ำ

เมื่อเรือจอดเทียบท่า  คฤหัสถ์วีระก็ขึ้นจากเรือ  ทั้งๆ ที่ยังไม่ทราบว่าขึ้นไปทำไม   และก็ได้เดินชมวัดอยู่  แล้วคฤหัสถ์วีระก็ได้เห็นพระภิกษุท่านหนึ่ง ดูน่าเลื่อมใส กำลังฉันภัตตาหารเพลอยู่     ความสง่า องอาจ และบุญราศรีของท่าน  ทำให้ต้องคิดว่าพระภิกษุท่านนั้นคงจะเป็นพระนักปฏิบัติผู้เคร่งครัดอย่างแน่นอน   เมื่อฉันภัตตาหารเสร็จแล้ว ท่านก็นั่งสนทนากับญาติโยมทั้งหลายที่ไปหานั้น  ด้วยปฏิสันถารอันดี  พูดจาฉะฉาน โต้ตอบธรรมะได้ลึกซึ้ง เป็นพิเศษ

หลวงพ่อพระราชพรหมเถรสนใจในเรื่องวิปัสสนากัมมัฏฐานมาตั้งแต่เด็ก   ฟังธรรมที่วัดหัวลำโพง  วัดแก้วแจ่มฟ้า วัดมหาพฤฒาราม    มีความสนใจในเรื่องนรก สวรรค์ นิพพาน ว่ามีจริงหรือไม่   จะไปดูด้วยวิธีใด   ปรารถนาจะพิสูจน์ในเรื่องนี้ ก็ประจวบเหมาะในครั้งนี้ ได้ถือโอกาสขึ้นไปนั่งคุยกับพระอาจารย์ท่านนั้น   จึงได้รู้ว่าท่านคือ “หลวงพ่อวัดปากน้ำ” ผู้ค้นพบพระสัทธรรมวิชชาธรรมกายของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า   ขณะนั้นท่านมีสมณศักดิ์เป็นพระราชพรหมเถร    ท่านก็ได้บอกว่า หากสนใจเรื่องนี้ให้มานั่งกัมมัฏฐาน และท่านได้แนะนำหลายอย่างเกี่ยวกับวิธีนั่งภาวนา

เป็นอันว่าคฤหัสถ์วีระในวันนั้นได้ทราบวิธีปฏิบัติจากท่านโดยละเอียด    ก่อนจะกราบลาท่านกลับ   ท่านบอกว่าให้มาวันพฤหัสบดี     ด้วยความต้องการจะพิสูจน์ทดลอง   คฤหัสถ์วีระก็ได้กลับไปพบท่านใหม่อีก 

บรรลุธรรมกาย

คฤหัสถ์วีระได้มาปฏิบัติพระกัมมัฏฐานกับหลวงพ่อวัดปากน้ำอยู่ ๑๘ วัน ก็ได้เห็นตามที่อยากรู้นั้น    แต่ในขณะนั้น ยังสงสัยอยู่ในใจว่า ที่เห็นนั้นเป็นจริงหรือว่าเป็นมโนภาพ  คิดเอาเอง    ก็พลันได้ยินหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านว่า “ถ้าเราไปคิดเอาเอง   เรานึกเท่าไหร่มันก็ไม่เห็น   แต่นี่เราเป็นสมาธิ แล้วมันเป็นวิปัสสนา   ถ้าเรานั่งมันก็จะเห็นขึ้นมาเอง”  หลวงพ่อวัดปากน้ำได้สอนศิษย์คนใหม่ของท่านในพระสัทธรรมและแก่นแห่งพระศาสนา   เมื่อได้เห็นแล้วท่านพระอาจารย์ก็ได้กล่าวกับศิษย์ของท่านว่า “ที่บรรพบุรุษของเราได้อุตส่าห์เสียสละเลือดเนื้อก็เพื่อจะปกป้องพุทธศาสนา ซึ่งมีของจริงอย่างนี้”

คฤหัสถ์วีระเมื่อได้มาปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อวัดปากน้ำแล้ว  ก็เกิดความเลื่อมใสมากขึ้นตามลำดับ   เมื่อใจสบายแล้วจึงได้นึกทบทวนว่า “ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ใจเรานี้เอง    เมื่อใจหยุดก็เกิดความสงบ   ครั้นสงบแล้วก็เป็นสุข  ดังพระพุทธภาษิตที่ว่า “นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ สุขอื่นยิ่งกว่าการหยุดนิ่งไม่มี”

นับแต่นั้นมา  คฤหัสถ์วีระก็ได้ไปนมัสการหาหลวงพ่อวัดปากน้ำโดยสม่ำเสมอ   บางครั้งก็พำนักค้างแรมที่วัดเพื่อปฏิบัติธรรม    บางวันหลวงพ่อก็เรียกเข้าไปนั่งภาวนากับท่าน  และสอนการปฏิบัติพระกัมมัฏฐานอย่างละเอียด    คฤหัสถ์วีระปฏิบัติจนได้ธรรมกาย ผ่านครบทั้ง ๑๘ กายแล้ว   หลวงพ่อก็ได้สอนวิชชาธรรมกายขั๊นสูงให้ ซึ่งท่านก็ปฏิบัติสามารถได้ 

อุปสมบท

คฤหัสถ์วีระเมื่อได้เห็นของจริงในพระพุทธศาสนาเช่นนี้แล้ว  จึงได้ตัดสินใจสละเพศคฤหัสถ์เข้าครองผ้ากาสาวพัสตร์  เข้าบรรพชาอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ  เมื่อวันที่ ๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๙๗   โดยมีพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงพ่อวัดปากน้ำ  ซึ่งขณะนั้นมีสมณศักดิ์เป็นที่พระราชพรหมเถร เป็นองค์อุปัชฌาย์   และมีท่านพระครูปัญญาภิรัต เป็นพระกรรมวาจาจารย์   กับท่านพระครูพิพัฒน์ธรรมคณี เป็นพระอนุสาวนาจารย์  ได้รับฉายานามว่า “คณุตฺตโม ภิกฺขุ”

เผยแผ่วิชชาธรรมกาย

เมื่อท่านได้บวชเรียนแล้ว  ก็ได้ปฏิบัติพระกัมมัฏฐานตามแนววิชชาธรรมกาย กับหลวงพ่อวัดปากน้ำมาโดยตลอด  ได้เป็นกำลังสำคัญในการเผยแพร่พระศาสนาให้เจริญถาวรสืบไป  ทั้งในและนอกประเทศ

• เมื่อปี พ.ศ.๒๕๐๘ ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูภาวนาภิรม ท่านได้เป็น รองเจ้าอาวาสและพระอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนาธุระ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
• ในปี พ.ศ.๒๕๑๑ ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เลื่อนขึ้นเป็น พระภาวนาโกศลเถร
• ในปี พ.ศ.๒๕๑๕ และได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็น พระอุปัชฌาย์ พ.ศ.๒๕๒๒
• ในปี พ.ศ.๒๕๔๗ ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เลื่อนขึ้นเป็น พระราชพรหมเถร

พระเดชพระคุณพระราชพรหมเถรองค์ปัจจุบัน เป็นผู้สืบทอดวิชชาธรรมกายโดยตรงจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านได้ทำหน้าที่เผยแพร่พระสัทธรรมวิชชาธรรมกายของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างเต็มที่  ทั้งในวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ที่หอสังเวชนียมงคลเทพนิรมิต ในโครงการธรรมปฏิบัติเพื่อประชาชน วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ  และที่วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี   ซึ่งท่านเป็นพระอาจารย์ควบคุมการปฏิบัติพระกรรมฐานอยู่ และดำเนินการอยู่อย่างเข้มแข็ง  

พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมเถร เป็นครูอาจารย์ผู้ประเสริฐของศิษยานุศิษย์ และท่านได้สอนอบรมตักเตือนศิษย์ทั้งหลายด้วยความเมตตาโดยตลอด ท่านสอนหลักธรรมให้ปฏิบัติเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของทุกคน  ทั้งในระหว่างการเรียนปฏิบัติพระกรรมฐานและในชีวิตประจำวัน 

เผยแผ่พระศาสนาสู่ต่างประเทศ

โดยที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมเถร  มีความชำนาญในด้านภาษาต่างประเทศ  เช่น ภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส จึงทำให้งานเผยแพร่พระสัทธรรมวิชชาธรรมกายได้ดำเนินไปด้วยดี  พร้อมกับมีการจัดพิมพ์การปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐานตามแนววิชชาธรรมกายเป็นภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น จีน เผยแพร่ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา ฮอลแลนด์ เยอรมันนี สวีเดน และญี่ปุ่น ซึ่งได้มีการดำเนินงานสอนพระสัทธรรมวิชชาธรรมกาย และจัดตั้งวัดไทยขึ้นเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาแพร่หลายสู่พลโลกอย่างกว้างขวาง.